hoofdsponsor
subsponsoren

AFSCHEID VAN FRANS KNOPS

Op donderdag 23 augustus hebben we in de parochiekerk in Bocholtz afscheid genomen van ons clubicoon Frans Knops. Op het eind van de plechtigheid sprak voorzitter Huub Schepers de volgende woorden:

Beste mensen,
De WDZ familie treurt, Frans Knops, een waar clubicoon is overleden.

De dagen na het overlijden van Frans speelde geregeld het lied van de Duitse zangeres Alexandra door mijn hoofd: Der Baum. Ouderen onder ons kunnen zich dit lied uit de zestiger jaren van de vorige eeuw wellicht herinneren. Met een roestbruine stem zingt ze: Mein Freund der Baum ist tot. Er fiel im frühen Morgenrot.

Frans was voor zijn omgeving, maar zeker voor WDZ als een grote en sterke boom, ook al was hij fysiek geen boom van een kerel.


Van het begin is hij er bij geweest, als voetballer, als leider, als bestuurslid en vanaf 1972 ruim twaalf jaar als voorzitter. Met de millimeter precisie van de bankwerker bestuurde hij de club en organiseerde hij naast het voetbalgebeuren allerlei activiteiten die mede onze club tot één grote, hechte familie hebben gemaakt. Familieavonden, speurtochten, jubilea, en zeker te noemen het carnavalsgebeuren. Alles van te voren tot enkele plaatsen achter de komma geregeld.

Onder zijn bezielende leiding is WDZ een grote vereniging geworden. In 1970 van de wei van de boer naar een prachtig sportveld met kleedlokalen die door de leden zelf zijn gebouwd. In 1974 een tweede voetbalveld, verlichting op het eerste veld. En in 1979 kwam zijn droom uit, hij verwezenlijkte met een aantal vrijwilligers in eigen beheer de kantine. Hij verzorgde vele jaren de financiën van de kantine, maakte de schema‘s van de vrijwilligers achter de bar, maar was ook niet te beroerd om met Keetje achter het buffet te staan.

Toen hij het bestuurswerk aan de kapstok gehangen had, bleef hij wel actief in de onderhoudsgroep van de accommodatie. Met zijn vrolijkheid en zijn humor, waarin soms wel enige humoristische grootspraak verpakt zat, bleef Frans een graag geziene gast.
“Jong, iech han d‘r bal ing kieër zoeë hoeëg jesjaose, dat wie e tsruk koam sjnei dróp loog" en "Jonge, iech woar vrugger zoeë sjnel, iech zats d‘r bal vuur en kuppet ‘m zelf in de joal", waren gevleugelde uitspraken.

Toen kwam sluipend de ziekte, een ziekte waarvoor we tot heden geen verklaring hebben, laat staan een remedie. Langzaam werd de geest gesloopt als de jaarringen die van een boom van buiten naar binnen worden gepeld en uiteidelijk blijft het merg over. Frans kon niet meer naar het Sportpark op de Bocholtzerheide komen.

En nu: Unser Freund der Baum ist tot. Hij laat een grote lege plek achter. Maar onder en naast de boom zijn vele jongere en oudere bomen tot groei en bloei gekomen en die zetten het werk van Frans voort.
En één ding weet ik zeker, als ik hem later in de hemel tegen kom en hij vraagt mij of er veel mensen op zijn begrafenis waren, dan zal ik in zijn eigen woorden antwoorden: “Jong, ‘t woar druk, ‘t woar sjwats van de wiesse hemde". Het respect voor jou Frans, dat deze vele mensen door hun aanwezigheid tonen, heb je dik verdiend, dank voor alles en rust zacht.

Huub Schepers, voorzitter


Geplaatst op: -


« Terug naar vorige pagina